پاچنبری چیست؟

بورسیت زانو
بورسیت زانو ، علائم و روش های درمان
شهریور ۱۸, ۱۳۹۷
خونریزی مغزی
خونریزی مغزی به چه علت رخ می دهد؟
شهریور ۲۷, ۱۳۹۷

پاچنبری چیست؟

پاچنبری

پاچنبری یا کلاب فوت یکی از شایع‌ترین دفورمیتی های مادرزادی پا است که قسمت جلو و عقب پا به سمت داخل چرخیده است.

پاچنبری در دروان نوزادی برای کودک مشکلی ایجاد نمی کند ولی در صورت عدم درمانی و باقی ماندن دفورمیتی در سال های بد سبب بروز عوارضی جدی همچون عدم توانایی در راه رفتن به طور طبیعی می شود.

به گفته محققان عوامل محیطی و ژنتیکی در بروز این عارضه تاثیر گذارند و احتمال ابتلا نوزادی که این عارضه در خانواده وی سابقه داشته بیشتر است.

در اغلب نوزادان مبتلا به پاچنبری وجود نقص تکاملی جنینی که سبب عدم تعادل بین عضلات کف پا می شود علت اصلی بروز دفورمیتی است.

با درمان به موقع و مناسب این کودکان می تواند مانند سایر کودکان راه بروند و مشکلی در بزرگسالی نخواهند داشت.

گاهی پاچنبری همراه با دیگر اختلالات عضلانی_عصبی همچون آرتروگریپوز و اسپینا بیفیدا رخ می دهد که در این موارد اغلب به درمان مقاوم تر است و طول دوره درمان طولانی تر خواهد شد.

تمرینات فیزیوتراپی و گچ گرفتن و قرار دادن پا در بریس از مهم ترین درمان های پاچنبری هستند که خوشبختانه در اغلب موارد با موفقیت همراه هستند.

این عارضه بحدی شایع است که از هر ۱۰۰۰ نوزاد ۳ تا ۴ نوزاد به این دفورمیتی مادرزادی دچار است و میزان شیوع آن در پسران بیشتر است که در نیمی از موارد نیز بصورت دوطرفه است.

علائم پاچنبری

  • چرخش پا به داخل
  • انحراف به داخل بیشتر قسمت جلویی پا نسبت به عقب پا
  • خم شدن کف پاها به سمت داخل
  • عدم توانایی در راه رفتن بطور صحیح
  • کوچک بودن پاشنه
  • درد کف پا هنگام راه رفتن
  • کوتاه تر بودن مچ پا نسبت به وضعیت طبیعی
  • عدم توانایی در پوشیدن کفش

درمان پاچنبری

هدف از درمان کلاب فوت به دست آوردن عملکرد مناسب پا برای راه رفتن و بدون تغییر شکل است.

در اغلب موارد با گچ گیری پای نوزاد طی ۶ تا ۸ هفته می توان این عارضه را درمان کرد.

پاچنبری

در گذشته بیشتر موارد درمان پاچنبری با عمل جراحی انجام می گرفت اما در حال حاضر این عارضه با روش های غیر جراحی در بسیاری موارد قابل درمان است.

در واقع هرچه درمان سریع تر آغاز شود (در هفته های ابتدایی تولد) به دلیل انعطاف پذیری بیشتر بافت ها از جمله تاندون ها ، رباط ها و کپسول مفصلی احتمال موفقیت درمان بیشتر خواهد بود.

مانیپولاسیون و انجام کشش توسط فیزیوتراپیست بر روی کف پا می تواند به جابجایی تدریجی عناطر کف پا و قرار گیری آن ها در موقعیت صحیح کمک کند.

در موارد کمی که عارضه شدید بوده و کف پای نوزاد انعطاف لازم را ندارد عمل جراحی برای اصلاح دفورمیتی انجام می گیرد.

پس از دوران گچ گیری و برای جلوگیری از عود مجدد و برگشتن پا به وضعیت قبلی استفاده از بریس مخصوص پای نوزاد مبتلا به پاچنبری به مدت چند ماه و حتی چند سال ضروری است.

بریس‌ ها انواع مختلفی دارند که بسته به شدت عارضه و مشخصات کف پای نوزاد طراحی می شوند.

بریس ها برای کاهش نیروهای وارده به اندام و برای تصحیح شکل اندام مورد استفاده قرار می گیرند.

برخی کودکان مبتلا به پاچنبری پس از طی این دوران دچار مشکلاتی در حرکت و راه رفتن بطور طبیعی هستند که با تمرینات فیزیوتراپی در منزل می توان وضعیت حرکتی این کودکان را به حالت طبیعی بازگرداند.

جراحی این عارضه اغلب برای آزادسازی تاندون آشیل است که به بهبود بدشکلی و درمان بیماری کمک می کند.